درمدح اعتماد به نفس

در آن هنگام که شیخ الاوسط جعفر مروزی,به قصد سفر به دیگر سوی ترک دیارو چراگاه می نمود, یاران و اصحاب گرد وی را گرفتند و از وی خواستند که در این لحظات واپسین با ایشان سخن گوید . آنگاه شیخ برروی تخته سنگی رفته و پس از لختی درنگ به آوازی بلند اینچنین لب به سخن گشود:"شما را سفارش می کنم در دنیا که هر اندازه در توان دارید از پروردگار اعتماد به نفس طلب کنید, که به طلوع آفتاب قسم در هفت آسمان بعد از صحت و سلامت ,نعمتی عظیم تر و گوهری گرانبهاتر از این ندیده ام.هر آینه این نعمت بر غوکی دهند خود را "محمدرضا شجریان" پندارد و چه بسا دیگران نیز اورا.عجوزه ای صد ساله را حالتی می دهد که خویش را درآینه "سوفیا لورن " می بیند و بر آنکس که املای کلمات را نمی داند قدرتی می بخشد که در ساعت"چخوف"می شود .به راستی که در دنیا خسرویی ندیدم مگر آنکه اعتماد به نفس فراوان داشته . هرآنکس که این قدر و منزلت به وی دهند دولت یافته و بر صدر می نشیند.
در این هنگام یوحنا از شیخ پرسید:"استاد!مارا بگو که چیست حکم آن کس که جنمی دارد ولیکن به خویش اعتماد ندارد!"
شیخ به افق خیره گشت و سپس رو به اصحاب اینچنین گفت:" وی از دنیا کام جوید و دنیا از وی دوری! بدرستیکه از خاسرین است!"سری به تاسف تکان داد و ادامه داد:"وای براو!...وای براو!..." تلمیخا از میان جمع, بانگ برآورد که :"ای استاد ما را به حال خود رها مکن ! ما را ذکری تعلیم ده که این کیمیا بیابیم!" شیخ پنجه ی دست راست را به قصد فرو بردن در محاسن بالا آورد ولی دیری نگذشت که بر وی روشن گشت که از محاسن خبری نیست و هرچه هست عیب است!پس دست را به زیر افکنده آنگاه اینچنین گفت:" زهی خیال باطل!اگر من ذکر می دانستم !خود این کیمیا به چنگ می آوردم و ادعای خدایی می کردم!"
در آن میان یکی از اصحاب گفت:" یا شیخ!..." شیخ گفت :" ولمان کنید بابا! یک عمر در میانتان بودم. نیامدید بپرسید خرت به چند؟ حالا که بلیط گرفته ام و قصد عزیمت دارم مارا گیر آورده اید!؟! بروم !... بروم که اگر دیر برسم وجا بمانم فقط نصف مبلغ کرایه را مسترد می نمایند!"پس آنگاه چمدان خویش برداشت و اصحاب را در میان اندوه تنها گذاشت!!!