روزگار ما

" آقا قربونت پا شو ديگه ! ...  " يه نگاهي بهم کرد و دوباره مشغول شد ، شيشه کتيرا رو باز مي کرد ، قوطي گل  گاو زبونو مي بست ، جواب مشتري رو مي داد ،  عنبر  نساراو چار تخم و سياه دونه  ... ! خب !بعد ؟... انگار نه انگار که من بهش گفتم  زود باش ، کلافه در و ديوار رو نگاه مي کردم . چشمم افتاد به اون ننه مرده ، سرش و گذاشته بود روي لباساش و  دراز به دراز ولو شده بود  کف  دوکون ، طفلي !
دوباره گفتم : "  ... آخه قربون شکل ماهت فکر ماهم باش همينطوريشم کلي عقبيم  ! " اين بار سري تکون داد و لبخندی زد و  دوباره مشغول شد ، بي خياليش آزارم مي داد  "  عجب آدمي هستي تو !!! " تو دلم گفتم!
يه چند نفر ديگه هم مثل من بيرون مغازه منتظر بودن با ايماو اشاره  ازم پرسيدن که چه خبر ؟! شونه اي بالا انداختم و با دستام بهش اشاره کردم!. يعني که " خودتون مي بينين ديگه! "
                                                      ***
بالاخره مشتريها کمتر شدن و شروع کرد به شال و کلاه کردن منم مثل برق گرفته ها از جام پريدم ! خوشحال کمکش کردم تا در مغازه رو ببنده  که يهو چشمم افتاد به جنازه ی تو مغازه !  زير بغلشو گرفتم و با بدبختي کشيدم بيرون  ...
يکي از اونايي که منتظر بود  يک منقل آورده بود داشت  اسپند دود مي کرد ، با سلام و صلوات  راهيش کرديم و دنبالش راه افتاديم ... به کمر کوچه نرسيده گفتم : " خِيل ِ ُخب ديگه وايسين ، طبق قرار ما بيشتر از اين نمي تونيم  بريم ".
برگشت و يه نگاه به من و ديگران کرد ، لبخندي زد و آروم راه افتاد. همينطور که دور مي شد داد زدم : " به شهر هفتم که رسيدی يه زنگ بزن ما م را بيفتيم ! "