	من
در اين جور مواقع هيچي نميتونم بگم جز اينكه تو خودم فرو برم(چيزي ندارم كه بگم) يعني تسليت گفتن دردي رو دوا ميكنه

	دكترداود بيات
با سلام ضمن تسليت در گذشت دکتر قيصر امين پور از وب پر محتواتون لذت بردم با يه مثنويغزل به روزم و منتظر نظر ارزشمند شما ضمنا وب بهشت نظم هم به روزه : http://beheshtenazm.blogfa.com در صورت به روز شدن مطلع بفرمايين با تشکر و آرزوی توفيق بيشتر شما

	chaman chamani!
خدا رحمتش کنه. تو خزون کاشتنت خیلی دل مارو برد آق مسّود. دسّت دُرُس!

	مهدي علاقبند
واقعا چه حيف شد و چه زود وناگهان رفت .. منديگر از تمام كلمات ناگهان و دريغ ديگر متنفرم ... به وبلاگم مراجعه كنيد خوشحال ميشم... آخرين مطلبم با عنوان : قرار بود قیصر امین پور چهره ماندگار سال شود ! http://rasmrozegar.blogfa.com/post-14.aspx

	حسین وحیدی
طیب ا... انفاسکم.

	مسعود
سلام! به سهيلا ملكي : چرا نمي نويسيد ؟ اينجا خيلي سوت و كوره! چند وقته اينجوري حس مي كنم... اين جمله هاي بالا شوخي نبود ! شايد پژواك بود كه به خاطر خالي بودن چراگاه بوجود اومد ! شايدم ... به هرحال با اينكه اينجا نياز به تحرك داره موافقم اما دنبال يك محرك قوي مي گردم (=مي گرديم)

	هستی
رو نوشت روزها را،روی هم سنجاق کردم: شنبه های بی‌پناهی ، جمعه‌های بی‌قراری عاقبت پرونده ام را،با غبــــــار آرزوهـــــــــا خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری روی میز خالی من، صفـــــحه ی باز حوادث در ستون تسلیت ها ، نامی از ما یادگــــــاری

	respina
اینجا همه هرلحظه می پرسند:/ حالت چطور است؟/ اما کسی یکبار از من نپرسید بالت....... اولین بار بودکه به چراگاه اومدم ولی چنان بهش وابسته شدم که فکر کنم روزی یکی دو باری بهتون سر بزنم(البته اومیدوارم تو این سر زدنا ضربه مغزی نشیم) از شوخی گذشته امسال خیلی از فرشته های زمینیمونو از دست دادیم خدایشان بیامورزد روحشان شاد

	محمد
واقعا قالب جالبي داريد قفط اگه ميشه مطالب رو زياد كنيد محمد كريمي كلاس 101 شريعتي 1 از شعرهاي خودتون بيشتر بگذاريد

	محمد
واقعا شعرتون عالي بود

براي قيصر امين پور ...

مسعود اردكاني

او بار بسته ، سوي رهايي روانه بود
ترديد نيست ! ايست قلبي بهانه بود
مرغ دلش هوايي جايي قشنگ بود
مرغي كه خالي از هوس دام و دانه بود
***
«وقتي تو نيستي...» چه بگويم ؟ دلم گرفت !
در اين جهان به وسعت درد تو جا نبود !
***
قيصر نبود آنكه گرفتيم روي دوش
«لبخند هاي لاغر»مان روي شانه بود
با آن صداي خسته «دلي سر بلند» داشت
قيصر بيان شاعري ِعاشقانه بود
او بي دريغ از همه آئينه ها سرود
آئينه اي كه همدم سنگ زمانه بود
***
پرسيد -رهگذر- كه چه كِشتيد در خزان ؟
گفتيم او شرافت شعر و ترانه بود...