	آدمک
این روزا وجود ش و بودنش در کنارم، شده بهونه ی زندگیم و تنها دلیل برای زنده بودنم. کاش هیچ وقت بهونه ی زندگیم تموم نشه. به امید روز های به اوج رسيدنم در کنار بهونه ی زندگیم زیبا بود موفق باشید

	مجتبي
يه جوري بنويسين كه ما هم بفهميم ولي اره شبه خيلي وقته شبه و دهانت را مي بويند مبادا گفته باشي " ... " يكي از بركات .... اينه كه ادما هر چيزي رو به نفع اعتقادشون عوض مي كنن بدون نظر به مرجع اصلي زير صلابه شب ادمها توي زنجير رخوت و روز مرگي گير كردن

	مریم
به آسمان نگاه می کنم .ستاره ها بیشتر از همیشه می درخشند و سوسویشان دل را می لرزاند. انها راز دوری ماه و خورشید را فهمیده اند... چقدر اشک ستاره ها؛ شب را ؛ آسمان رادیدنی می کند .آسمان در شب هم ؛روشن است... . . . آخ بنت الهدای خوبم ؛ با این نوایی که انتخاب کردی و من عاشقشم و دوستان خوب چراگاه ؛ اونو اینجا گذاشتن ؛ باز منو بردی به اونجایی که دلم این روزا بدجور بی قرارشه...اخ که تابستون نزدیکه و بوی غربت مدینه و پرده های تا عرش کشیده شده کعبه ؛ هوا رو پر کرده ...وای ؛ وای ؛ وای...

	مسعود
سلام به قول شهيد دكتر بهشتي : «بهشت را به بها دهند و به بهانه ندهند...»

	الف.ميم
چه باحال. آدم یاد اول انقلاب می افته...نویسنده ی مطلب که بنت الهدی صدر (مگه شهید نشده بودن ایشون؟) مسعود هم که از شهید بهشتی مثال می آره... (حالا به خودتون نگیرین بیاین مارو پاک سازی کنینا...شوخی کردم)

	شبلی
من تناسبی میان «نوا» و متن ندیدم.

	bentolhoda
babate inke khabaram kardid mamnun !! ya ali

	هادی
به قول شیخ محمود شبستری .. بهشت را به بهانه دهند و نه به بها

بنت الهدی صدر

نويسنده مهمان

نفس هاي بهار مي سوزاند چشمان آسمان را و ستارگان مي گريند اين روزها ...
ابرها با هم مي خندند... به خورشيد ؛
و او را دور مي زنند و مرثيه سوختنش را مي خوانند و او در ميان قهقهه هايشان مي گريد ؛ مي گريد و مي سوزد. چه قدر ناله هايش تنها كرده اند او را ...
ماه اما عاشق است و در پي درمان درد خورشيد .
هر شب كه مي رسد ، ماه شيون بهار مي شود در غصه خورشيد و مي خواند ،‌ماه شعرهاي بهاره را مي داند؛ از پشت كوه ها ، از پشت دشت ها ؛ مي داند و مي خواند به اميد روز و ديدار خورشيد .
و باز شب ، روز را مهمان مي كند. اما...
خورشيد بي ماه چه تنهاست !
اين روزها ابرها خورشيد را اسير كرده اند و مي خواهند او را به چنگال ديو سياه چال كهكشان ها بسپارند.
آه خورشيد و شيون ماه اين روزها وشب ها بيداد مي كند . هر شب صداي ماه گوش ها را بيدار مي كند و مهتاب پوشيده زير ابر چشم ها را به خواب مي برد .
هر روز ناله هاي خورشيد چشم ها را باز مي كند و صداي روزمرگي گوش ها را پر مي كند و مي بندد !
اين روزها مردم نمي شنود و اين شب ها مردم نمي بينند ... كاش بهانه هاي خورشيد تمام نمي شد !