« ... ميدوني من قبلا هر وقت سيب مي خوردم ، اونقدر سيخ سيب رو تو دهنم نگه مي داشتم كه كم كم تبديل مي شد به رشته هاي باريك چوب ... اما الان موقع سيب خوردن اول سيخشو مي شكونم ! بعد سيب رو گاز مي زنم ... تازه معمولا نيم خورده ميندازمش دور ... علتش رو تو بايد بدوني ! بالاخره تو مشاوري ... روانشناسي سرت مي شه ... واسه خودت دفتر و دستك داري ... ! من مي خوام بدونم اين تو چي مي گذره ؟! »
در حالي كه انگشتش رو به سمت پيشونيش نشونه رفته بود ، نفس عميقي كشيد و چنگي به موهاش زد . كمي آروم تر شده بود ؛ با لبخند ارش پرسيدم :
- به نظرت اين دليل براي خود كشي كردن كافيه ؟!
دستش رو از توي موهاش بيرون كشيد و به حالت مشت روي ميز گذاشت .
- نه كافي نيست ! اما مگه همين يكي دوتاست ؟ ببين من مثلا من هميشه وقتي برگ خشك توي كوچه مي ديدم بايد لگدش مي كردم حتي اگه باد داشت برگو مي برد من دنبالش مي رفتم تا لگدش كنم ! تا صداي خش خش رو زير كفشم بشونم ! اما الان يك كيسه برگ خشك هم منو وادار به دويدن نمي كنه ... اينا هيچي ! مي عادت داشتم صبحونه يه چايي شيرين مي خوردم كه ... مي بيني ! مي تونم تا صبح برات مثال بزنم ، بازم كمه ؟! هر چند مسئله خود اينا نيستن ... ماني هميشه مي گه ...
پرسيدم : پس مسئله چيه ؟ هموني كه دليل خودكشي مي شه ...؟! اونو بگو ...
- اگه مهلت بدي مي گم ... ماني مي گه تو زيادي تو كوك خودتي ! زيادي به رو خودت زوم كردي ، واسه همين هرچيز كوچيكي به چشمت ميآد ! اما من مي گم مسئله اينم نيست ! چون فكر كردن واسه من يه جور بازيه ... اصلا هم خسته م نمي كنه مي دوني مسئله كجاست ؟
- كجاست ؟..
- مسئله اينجاست كه همه اينا رو بدوني اما نفهمي علت چيه ! اينا براي من يه مشت نشونه ست يا شايد تيكه هاي يه پازل ... اما من چيدنش رو بلد نيستم ! اين منو داغون مي كنه ! مي دونم داره يه اتفاقي مي افته ... براي خودم ... اما نمي دونم چيه ؟! همه اينا دارن در مورد اون اتفاق كد مي دن اما ... اينه كه خسته م كرده همون دليلي كه خيلي مشتاق شنيدنش بودي ... ! توبايد اينا رو كنارهم بچيني ... بايد به من بگي چه م شده ؟!
انگشتام رو تا جايي كه جا داشت از هم باز كردم و كف دستم رو چسبوندم به سطح شيشه اي ميز و شروع كردم ...
- ببنيد آقاي صالحي ، قبل از اينكه بيايين اينجا . . .

" یک دو ، یک دو، یک دو " صدای ستوان و گرم گرم پوتینها تمام گوشم را پر کرده بود . به پوتینهام نگاه کردم ، یاد احمد افتادم . سرم را بالا بردم ببینمش . بند از بندم باز شد . انگار لوله را زیر چانه اش گذاشته بود ، لوله ژ3 .
با گردان در جا می زدم ، چشمهام را کوچک کردم ، مطمئن شوم .خودش بود ، احمد . دسته ایستاد و چند قدم عقب تر بودم . دستش رفت طرف گلنگدن . ژ سه از روی شانه ام افتاد . تمام وزنم توی پوتینهام جمع شده بود و سنگینی شان نمی گذاشت از زمین بلندشان کنم . باورم نمی شد یا نمی خواستم باور کنم ، نمی دانم .
آخر همیشه می گفت : " خودم بمیرم بهتر از اینکه منتظر باشم تا یکی از یه جایی بزنم ، ترسش بدتره "
یک بار هم پاسپخش اسلحه را از دستش گرفته بود .
صدای " سرباز سرباز " گفتن ستوان توی گوشم بود . جلو رفتم ، لابه لای خش خش قنداق " وظیفه ... وظیفه ... " مثل سنج توی سرم صدا می کرد . اما رساندن خبر مرگ تک پسر به پدر و مادرش زجر بيشتری داشت .بعد از همه این در و آن در زدن ها برای معافی، افتاد لب مرز .
بند تفنگ لای انگشتهام گیر بود و لابد قنداق روی زمین خط انداخته بود . دستش را از روی گلنگدن برداشت و صدای برگشتنش خورد زیر گوشم . توی حلقم " یا ابالفضل " پیچید . بند در رفت و تفنگ خوابید روی زمین . چشمهام باز شد و نگاهم را از درجه های ستوان برداشتم .
ستاره هایی که به قول احمد غیر از اضافه کردن صفر های پایه حقوق ، اندازه حرف زدن آدم را نشان می دهند . همیشه می گفت :  " از این ستاره ها گنجشکها هم بلدن بکارن سر شانه آدم ، که با زیاد شدن صفر ها شون زانوهای آدم را کرخت تر می کنن " .
رعشه دستم را دادم به نرده و اولین پله را گذاشتم زیر پام .  " احمد احمد " از زبانم نمی افتاد و توی دهان خشک شده ام ، تر بود . یاد م آمد از آن بالا می گفت :  " بودنش خیلی سخته ، بابت دیدن چیزهایی که شاید اگر تا آخر عمر هم اون پایین باشی ، نبینی " .
رسیدم بالا . زانوها ش شکسته بود و پاهاش جمع شده بود . سرم طرف تکه ابر روی پادگان رفت و صدام گوشم را پر کرد : " آخه چرا ، چرا ، خدا یا چرا چرا چرا ؟ ... " .
لرزیدن شانه هام توی هق هقم گم شده بود . برگشتم تا یک بار دیگر صورتش را ببینم . همان ابرو های تو هم رفته اش که وقتی هم می خندید همان طور بودند . ستوان نفس نفس می زد . افتادم روی زانوهام . گردنم را فشار داد پایین و صدایش را بلند کرد : " خفه شو "
ستوان شانه احمد را با دستش می کشید عقب . سرم را توی دستهام گرفتم . چشمم به صدای لبهای ستوان بود :  " زدنش ، با سیمینف " .

بچه رو سرو ته گرفته بود وچنان با غيظ مي زد به پشتش كه اگه چوب هم بود به گريه مي افتاد ...
«... اوهوي ! چه خبرته بچه ي مردمو اينجوري مي زني ؟! تو بچه ت نمي شه اين زبون بسته چي گناهي داره ؟» «برو گم شو ... اگه نزنمش كه ...» «ونگ ... ونگ ... ونگ ...» «چه صدايي هم داره ...»
و به اين ترتيب مجتبي اولين فريادهاي خودشو توي اين دنيا سر داد ، كه البته آخرين ها نبود !
«حالا يكي بيآد اينو خفه ش كنه » «گفتم اينجور محكم نزن... »
خلاصه مجتبي به دنيا اومد و گشت و گشت وگشت تا پاش به دانشگاه باز شد و چون اونجا هم خبري نبود به چراگاه رو آورد و همين روزاست كه به درجه ي فخيمه ي ستوان دومي (البته از نوع وظيفه ش) نائل بشه ! بيست و پنج سال پيش در چنين ايامي مجتبي به نا حق كتك خورد و از اون روز مبارزه خودش رو بر عليه ظلم به طور جدي شروع كرد... همه اينا رو گفتيم ، بگيم :

تصوير گر كتاب كودك : جعفر !

سلام
 یه سال بیشتره  که چرا گاه رو میشناسم و مطالبشو میخونم ولی هیچ وقت پیش نیومد که چیزی بنویسم.
الان هم که وقتم آزاد تره و یه هووویی نوشتم اومد.
بذار اول خودمو معرفی مختصری بکنم:
 نام: زینب (مستعار تو دنیای مجازی ، پاییزان )
سن: 23 
جنسیت: زن
همه مردم عالم ما رو میخونن دیونه
آره ما دیونه هستیم بیخیال این زمونه
کافی بود؟

راستش اولش که با چراگاه اشناشدم یعنی معرفی کردن به من، فکر میکردم به چرا ها پاسخ میده . ولی کم کم دیدم نه اصلا ربطی به اسمش نداره حداقل نه اونقدر که من فکر میکردم.
حالا مطلب من : از خودمه
چرا از سیل طوفان رنج میگریزی،
درحالی که تو در آغوش آرامشی.

درپناه حق
121

می خوام از افغانستان بنویسم !نه اونجوری که "آقای بازیگر"!!! می گفت و اشک می ریخت. می خوام از افغانستان بنویسم نه اونجور که مخملبافهاو قبادیها و ...ها ی دیگه می گن و فیلم می سازن!می خوام از افغانی ها بنویسم !از اونایی که خیلی وقته مهمون سفره ی مان! نه ازاونایی که حرمت نون ونمک میزبان رو نگه نداشتند که ماهم گهگاه حرمت مهمون رو نگه نداشتیم!
می خوام از همسایه و همبازی دوران کودکیم بنویسم!که الان احتمالآ تو آلمان زندگی می کنه!خدا نگهدار خودشو خونواده اش باشه که با اونا فهمیدم همه ی افغانی ها سر بچه هارو نمی برن!!! که از اونا لهجه ی افغانی رو تاحدودی یاد گرفتم _هرچند خودشون هم زیاد لهجه نداشتند!_و بعدها با اشتیاق بخش افغانی رادیو بی بی سی رو گوش می کردم!وهنوز هم مشتاقم تایادبگیرم که چندکلمه بیشتر شبیه اوناحرف بزنم !
می خوام از"دره ی پنج شیر" بنویسم همونجایی که خیلی مشتاق دیدنشم!
می خوام از شیر "دره ی پنج شیر" بنویسم ! احمد شاه مسعود. که به اندازه ی میرزا کوچک و رئیس علی دلواری و... دوستش دارم!همونی که خبر شهادتش تو هیاهوی هواپیماوبرجها گم شد!همونی که محل مبارزه ش خیلی بیشتر از جنگلهای شمال به اینجایی که الان نشستم و اینارو می نویسم نزدیکتره!می خوام از اونایی بنویسم که برای فهمیدن حرفاشون احتیاج به مترجم نیست!
از همونایی که از سه چهار هفته ی پیش!بایستی بابت هرروز بی مجوز موندنشون تو اینور مرز 30 هزار تومان پول بدن!
وقراره از اردیبهشت امسال بی مجوز هاشون و  از مرزهای ایران ((اخراج))کنن!

گزیده ای از مثنوی"بازگشت" سروده ی شاعر مهاجرافغان محمدکاظم کاظمی:
غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت
پیاده امده بودم پیاده خواهم رفت
طلسم غربتم امشب شکسته خواهد شد
وسفره ای که تهی بود بسته خواهد شد...
ودر حوالی شبهای عید همسایه 
دگر صدای گریه نخواهی شنید همسایه
همان غریبه که قلک نداشت خواهد رفت
وکودکی که عروسک نداشت خواهد رفت
اگرچه تلخ شد ارامش همیشه ی تان
اگرچه کودک من سنگ زد به شیشه ی تان
اگرچه متهم جرم مستند بودم
اگرچه لایق سنگینی لحدبودم
دم سفرنپسندید ناامید مرا
ولودروغ عزیزان! بحل کنید مرا
گزیده ای از مثنوی "پاسخ" سروده ی محمد علی بهمنی:
به عمر مثنوی ات با تو زیستم شاعر!
وسخت بدرقه ات را گریستم شاعر!
اگرچه در همه جا آسمان همین رنگ است
قبول می کنم- اینجا دل شما تنگ است ...
چه فرق می کند اینبار _ در حوالی عید 
تو خنده کردی و همسایه ای دگر گریید
چه کودکان که به تاراج رفت _قلکشان
چه جامه ها که دریدند از عروسکشان...
چگونه می شود آیا گلایه نیز نکرد 
که میهمان برسر سفره میزبان راکشت ...
ببخش _ با همه ی دردو داغ می دانم
نمی توان به یکی ابر اسمان را کشت

ستاره اي بدرخشيد و ماه مجلس شد
دل رميده ي ما را انيس و مونس شد
نگار من كه به مكتب نرفت و خط ننوشت
به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد
كرشمه ي تو شرابي به عاشقان پيمود
كه علم بي خبر افتاد و عقل بي حس شد...
 حافظ

استن حنانه از هجر رسول
ناله مي زد همچو ارباب عقول
گفت :پيغمبر چه خواهي اي ستون
گفت :جانم از فراقت گشته خون
مسندت من بودم از من تاختي
بر سرمنبر تو مسند ساختي
گفت :خواهي كه ترا نخلي كنند
شرقي و غربي ز تو ميوه چنند ؟
يا در آن عالم حقت سروي كند
تا تر و تازه بماني تا ابد ؟
گفت :آن خواهم كه دايم شد بقاش
بشنو اي غافل ، كم از چوبي مباش !
مولوي

من هر کاری کردم نشد که واسه چراگاه ؛ یادگاری بنویسم می خواستم یه جمله از مولا علی( ع) بنویسم: 
« همه محبتت را خرج دوستت کن اما همه اعتمادت را به پای او نریز »
نام نويسنده : مريم
نام وبلاگ : شبهاي روشن