پايان ره شما و ما بن بست است
جز راه خدا دگر نيا بن بست است
هر در که زدم کسي مرا راه نداد
اين جاده و راهها چرا بن بست است؟
هر شب به خيابان زدم و ديدم در
اين شهر تمام کوچه ها بن بست است!
هر ره که تو گويي همه را مي دانم
حتي ره پر فيض دعا بن بست است 
يک عمر به هر کس که رسيدم گفتم: 
اين راه مقابل شما بن بست است 
چون عشق خدا در دلتان جاري نيست
 تسبيح و سجود و ربنا بن بست است
 گيرم برسي به کعبه اي اعرابي! 
اين راه به درگه خدا بن بست است 
در لحظه خودکشي صدايي آمد: 
اي مردک ديوانه!کجا؟...بن بست است!
 ما در ره غير حق بلاها ديديم 
فهميد خدا ره بلا بن بست است؟ 
يک عمر فقط رهم به ديوار رسيد 
ديوار مزين شده با :«بن بست است!» 
در هر قدمي ز سايه ام مي پرسم: 
اين جادهء خسته باز يا بن بست است؟
 بر هر افقي که چشم مي اندازم 
از شش جهتم مسيرها بن بست است
 آنقدر بدم که صبح و ظهر و عصرم
 تا آخر مغرب و عشا بن بست است...

( بدون شرح )

وقتي بعد از يکي دو ماه يا حتي چند روز زحمت کشيدن کاري به ثمر مي شينه ، به نظر من کار اوني سخت تره که مي خواد روبان قرمز رو ببُره البته راه هاي ديگه اي هم هست مثلا کلنگ زدن يا پرده برداري از بناي يادبود ، يا زدن کليد برق يا ... . 
اما اگه کار به جاي دنياي واقعي توي دنياي الکترونيکي باشه مثلا يه چيزي شبيه وبلاگ احتمالا فرستادن اولين مطلب ( POST ) مترادف با بريدن روبان و زدن کلنگ و ... ست ؛ حالا من مي خوام روبان رو ببرم !
 راستش نه من نه بچه هاي ديگه وبلاگ خون و وبلاگ نويس حرفه اي نيستيم ، البته توي دنياي غير الکترونيکي دست به قلم داريم ؛ وقتي ديدم چار نفر آدم که حرفي براي گفتن دارن ، دارم . روي اينترنت هم مجال براي گفتن اون حرفا به شونزده نفر از جنس خودمون هست ، به سرم زد وبلاگ راه بندازم ؛ البته دو سه تا وبلاگ قابل طرح و درست حسابي که توي اين دو سه ماه اخير ديدم عزمم رو جزم کرد .
 و البته چيزي که از روز اول توي ذهنم بوده طرح و نقد و بحث برخي از چراهاي توي ذهن من و شماست ، به همين خاطر به اينجا مي گن چراگاه . چراهاي شخصي واجتماعي ، با منطق يا بي منطق ، لازم نيست دنبال علامت سوال بگردين چون توي هر مطلبي يه چراي کلي وجود داره .
 خلاصه " چراگاه عرصه ايست براي ذهن هاي به چرا رفته و چراهاي به ذهن آمده " . 
اگر حرف و حديثي راجع به ظاهر وباطن چراگاه دارين سراپا گوشيم .